غم آيه هاي هرمز عليپور در «54 به دفتر شطرنجي» ثریا داودی
گرچه عليپور از لحاظ ذهني و شعري چند حرف جلوتر از هم نسلان خود است اما با انتشار «54 به دفتر شطرنجي» به دايره تكرار افتاده است . البته گذشته از فرم و نحو شكني هاي معمول و زباني كه هر بار به هم ريخته تر از قبل مي شود به نوعي تكرار در مفاهيم و مضامين هم رسيده است . براي عليپور كه جزو شاعران مدعي است اين ايستائي و بي تحركي بي شك خطر محسوب مي شود . زبان عليپور نوعي « زبان ارجاعي» است . اگر شعر حريم زبان را پاس ميدارد و شاعر هم خالق زبان است پس شعر و شاعر و زبان در تئوري ها لااقل بايد مكمل هم باشند . اما عليپور به شخصي كردن شعر و شخصي كردن ذهنيت و «من شعري» بيشتر راغب است . و از لايه بيروني شعرش مي توان فهميد كه قوه خودآگاه عليپور بر ناخودآگاه اش غلبه كرده است و با آموزه هاي فلسفي – عرفاني نمي تواند ماهيت شعري اش را حفظ كند . گوئي دنيا و مافيه را فقط با يك رنگ مي بيند و همچنان «طرح اندوه» مي ريزد .
« من كه دليل هاي دلم را / آب هاي بي معرفت بردند و گم كردند . » ص 13
آيا علپور شاعري فيلسوف است يا فيلسوفي شاعر است ؟ گرچه هميشه به طور ضمني گفته ميشود و مي گويد كه شعرش جنبه عرفاني – فلسفي دارد .
ادامه مطلب