در آنتولوژی شعرِ شاعران اقلیمی

با عنوان «بافتار و ساختارِ ادبیات قوم بختیاری»سه محور «زبان، تاریخ، فرهنگ» مد نظر بوده است. «زبان» میراث قوم بختیاری است، «تاریخ» تنها مقوله‎ای‎ست که به خود معنا و مفهوم می‎بخشد و احتیاج به واسطه ندارد و «فرهنگ» اصالت و اِلمان‎های هر عصری را در بطن خود نهفته دارد.

در بخش شعر شاعران اقلیمی مدرن به شعر هوشنگ چالنگی، مجیدفروتن، قدرت الله کیانی، حیاتقلی فرخ منش ، محمدمراد یوسفی نژاد، غلام رضوی، آریا آریاپور،امیر بهادری، یارمحمد اسدپور، ،سیروس رادمنش، منصور ململی، علی مقیمی، رستم اله مرادی، علیمراد موری ...حفیظ الله ممبینی، لهراسب زنگنه، پژمان کیماسی، شاهرضا بابادی، ماشاالله براتی، اکبر بهداروند، احمد علی پور، باران پور،میرقاید، صالحی، مرادی ... و در بخش شاعران کلاسیک اقلیمیبه شعر  ملا زلفعلی کُرانی، داراب افسر بختیاری،مهراب افسر بختیاری، حسین پژمان بختیاری،میرزای بختیاری،واهب مالمیری، قهرمان محمدی، آرمان راکیان ،عبدالعلی خسروی ، داراب رئیسی، روشن سلیمانی...  مرید محمدی،بیژن حسینی ،علی بهرامی،.. و در بخش شاعران اقلیمی نئو کلاسیکبه شعر علی بداغی  قیصر امین پور، محمد قنبری مرداسی.....  به همراه  معرفی چند  تن  دیگر از شاعران اقلیم بختیاری می باشد.

 

                                         

در بخش پیشانی نویس آنتولوژی شعرِ شاعران اقلیمی آمده است که :

شاعران  در مرکز جهان ایستاده اند

و تنها شعر می تواند

عظمت یک جامعه را باز گرداند!